Nynke is geestelijk verzorger en bezoekt Nederlanders die vast zitten in Spanje. Voor mensen die geen familieleden of vrienden (meer) hebben die contact willen of kunnen leggen, is zij soms nog de enige verbinding met Nederland. Ik denk nog vaak terug aan mijn eerste reis naar Spanje met een bijzondere missie: het bezoeken van Nederlanders
Categorie archieven: Verhaal
Grote koppen in de krant. “Het aantal banen in Nederland klimt naar het hoogste niveau ooit.” “Vraag naar bouwvakkers blijft groot.” “Koks, laders, lossers zijn niet aan te slepen.” Begin 2019 zit de stemming er goed in. Een miljoen banen moeten worden opgevuld. Kansen! Maar geldt dat ook voor gedetineerden? En hoe doe je dat
Johan Smoorenburg is zendeling op Haïti en stichter van een kinderdorp. Sinds drie jaar is hij ook aan het werk op de andere helft van het eiland, de Dominicaanse Republiek. Drie keer per jaar bezoekt hij er Nederlandse gedetineerden. Ondanks zijn leeftijd (75) is hij niet van plan er mee te stoppen. “Zolang ik leef,
‘Ik zei dat hij op reis was voor werk. Ik schaamde me enorm.’ Schaamte kent bijna elk kind van wie de vader of moeder in de gevangenis terechtkomt. Dankzij het project Zie je mij wel van de Kinderombudsman en stichting Exodus is meer bekend over wat kinderen van gevangenen ervaren, en hoe de buitenwereld hen
Jan Arie van den Berg bezoekt Nederlandse gevangenen in de Verenigde Staten. Zijn achtergrond verschilt totaal van die van de gedetineerden, en toch ervaart hij het contact als geweldig waardevol. Als predikant leid ik regelmatig diensten in een gevangenis. Nederlandse gevangenen bezoeken in het buitenland is een nieuwe ervaring voor mij. Nu gaat het om
Familiebanden zijn belangrijk voor ons, in onze jeugd, maar zeker ook daarna. Vooral in deze tijd van het jaar voelen we de familiebanden of missen we ze extra. Dat geldt beslist voor gedetineerden in verre gevangenissen. Zelf heb ik 10 jaar gewerkt in een land waar oorlog een realiteit van iedere dag was. Vooral het
In het vorige artikel schreven we over familie en schaamte, een belangrijk obstakel in het contact tussen familieleden. Terwijl dit contact tijdens buitenlandse detentie juist zo enorm belangrijk kan zijn. Schuldgevoel is ook zo’n hindernis. Hoe kun je daarmee omgaan? Volgens Melissa is schuldgevoel dé valkuil voor haar broer. Een getalenteerde jongen die in de
Familie is je belangrijkste bezit, zeggen ze weleens. Dat is niet voor niets. Steeds weer hoort stichting Epafras van gedetineerden dat zij de gevangenis hebben overleefd dankzij hun vrouw of vriendin, man of vriend, vader, moeder, kinderen, zussen, broers, ooms en tantes. Er zijn manieren om de band goed te houden. Maar er zijn ook
Mustapha Zoubir is een van die vrijwilligers die al tientallen jaren gedetineerden bezoekt. Twee keer per jaar gaat hij alle gevangenissen van Marokko af. Over een paar dagen vertrekt hij weer. “Dit werk doe ik omdat ik het graag doe”, zegt Mustapha Zoubir, Epafras’ geestelijk verzorger in Marokko. “Daarom houd ik het zo lang vol,
Het is een flinke rit om bij de zwaarbeveiligde gevangenis te komen, diep op de hoogvlakte van het Andesgebergte en ver van vervoer of huizen. Ik vraag me af hoe de bezoekers van andere gedetineerden hier komen. Ik word behandeld als elke andere bezoeker. Er zijn een aantal veiligheidscontroles waarvan de laatste achter een gordijntje