Eind mei afgelopen jaar trad Juul Polders toe tot het bestuur van Stichting Epafras, in de functie van secretaris. Hoog tijd om nader met haar kennis te maken.
Juul Polders groeide op in Overijssel, in een goed gereformeerd gezin. De inzet voor de maatschappij werd haar met de paplepel ingegoten. Haar ouders zaten in allerlei besturen en waren werkzaam in het onderwijs voor moeilijk lerende kinderen. Het typeert ook Juul: ‘ik wil graag dat het goed gaat met mensen’.
Na haar middelbare schooltijd studeerde ze staats- en bestuursrecht. Tijdens haar studie deed ze voor het Openbaar Ministerie onderzoek naar de afhandeling van klachten over de politie. Juul rolde daardoor in een baan bij de toenmalige hoofdafdeling Staats- en Strafrecht van het Ministerie van Justitie. De afhandeling van klachten en schadeclaims werd haar dagelijkse werk. Al snel had Juul in de gaten dat een menselijke benadering hielp bij de afhandeling van klachten. Ze kreeg een vuistdik dossier op haar bureau: een langlopende klacht waar de klager bleef schrijven. Juul pakte het pragmatisch aan en ging een gesprek aan met de klager. ‘U bent de eerste die naar me heeft geluisterd, nu is het klaar’, was zijn reactie. Dat was voldoende om de klacht af te handelen.
Ook in Juuls volgende banen bij in het justitie domein stond de zorg voor mensen centraal. Zo werkte ze bij de Directie Criminaliteitspreventie en Slachtofferbeleid, de Raad voor de Kinderbescherming en de Reclassering van het Leger des Heils. Daarna ging ze buiten Justitie aan de slag als Adviseur Jeugd bij een gemeente. ‘Ook daar wilde ik zo bijdragen dat ik niet alleen de bestuurder goed ondersteun, maar juist die collega’s die rechtstreeks contact hebben met kinderen en ouders. Alleen dan hoor je wat er nodig is. Dat betekende soms ook met hen zoeken naar pragmatische oplossingen. Zo was er een kind met jeugdhulp waar mijn gemeente voor verantwoordelijk was. Dat zat op een school voor speciaal onderwijs in een andere gemeente. Die andere gemeente vond dat deze leerling wel van school kon wisselen omdat de kosten voor het leerling vervoer, waar zij voor verantwoordelijk waren, dan lager zouden worden. Dat switchen van school zou alleen helemaal niet goed zijn voor dit kind omdat het al zo veel meegemaakt had in het leven. Dan moet je soms de beslissing nemen niet naar de letter van de wet te handelen; mijn gemeente heeft mee betaald aan dat leerling vervoer. Op die manier kon dit kind op de vertrouwde school bij de vertrouwde leerkracht blijven wat ontzettend belangrijk was.’
Sinds oktober 2024 is Juul terug bij het Leger des Heils. Dit keer als landelijk strategisch adviseur Jeugd, waar ze het landelijk beleid voor jeugdhulp van het Leger des Heils mee vormgeeft. ‘Een mooie uitdaging want er gebeurt landelijk veel wat betreft de randvoorwaarden waar we als organisatie mee te maken hebben. Daarnaast is er binnen onze eigen organisatie veel ambitie en inzet om dingen anders en beter te gaan doen. Het mooie van het Leger des Heils is dat hier gewerkt wordt met collega’s die allemaal een passie hebben voor het werken met mensen die de wind echt niet mee hebben in het leven. Het geloof dat iedereen er toe doet en de wens dat iedereen zich deel voelt van een gemeenschap wordt in deze organisatie echt beleefd en uitgedragen.
‘Die passie proef ik ook bij Epafras. De geestelijk verzorgers van Epafras zijn vrijwilligers, maar het zijn ook professionals die hun kennis en kunde inzetten voor mensen in een moeilijke situatie. Ze willen mensen ondersteunen om het vol te houden, zodat het tijdens en na detentie goed met hen gaat. Daar wil ik van harte aan bijdragen!’