Geestelijke verzorger

18 februari 2021

Moedertaal verbindt

Wij hebben zelf bijna zestien jaar in Kiev gewoond, de hoofdstad van Oekraïne. Op een dag deden mijn vrouw en ik boodschappen in de supermarkt. Opeens hoorden we vlak naast ons een vrouw met haar dochter in het Nederlands praten! Nou ja zeg! Dat komt zelden voor. En ook al ben je wildvreemd, toch kwamen we even aan de praat. Je merkt dat de moedertaal je met elkaar verbindt.

Ik moest daaraan denken toen ik mij mijn eerste bezoek aan een gedetineerde in Kiev herinnerde. Hij is Nederlander. Opgepakt op verdenking van drugshandel. Ik zocht hem op. Hij zat op dat moment al een half jaar in voorarrest. Een Huis van Bewaring heet in het Oekraïens ‘Isolator’. En die naam geeft precies weer hoe je je als gedetineerde in het buitenland kan voelen. Geïsoleerd, opgesloten, onveilig. Afhankelijk van de hulp van anderen.

Dollar
Hij vertelde: “Het is niet gemakkelijk hier. Bijna niemand spreekt Engels. Iedereen kent maar één woord: ‘dollar.’ Dat is het sleutelwoord. Wil je iets gedaan krijgen, dan moet je betalen. Met sigaretten, met chocola, maar vooral met geld.” Gelukkig waren er wel medegevangenen die hem af en toe hielpen met vertalen. Maar toch blijf je je ontzettend kwetsbaar voelen. Voor ik het weet was de tijd om. Opeens ging de telefoon in de kamer waar we zaten: “Heeft u nog lang tijd nodig?”

De Geest
Kortgeleden bezocht ik hem opnieuw. Inmiddels was hij overgeplaatst naar de volgende Isolator. De Bijbel die ik hem had gegeven had hij al uit! In negen dagen, 200 bladzijden per dag! Hij was dan ook blij met het nieuwe boek. De Geest geeft hem elke dag weer nieuwe kracht.

Cor Harrijvan bezoekt Nederlandse gedetineerden in Oekraïne.

deel     deel

Spring naar toolbar