Geestelijke verzorger

25 mei 2016

“Hij wilde per se terug naar de gevangenis, daar was het veiliger.”

Schreeuwende gevangenen, harde muziek in de cellen: welkom in de gevangenissen ‘oude stijl’ in Zuid-Amerika. Cellencomplexen waar gedetineerden de dienst uitmaken. Maar soms is die plek nog veiliger voor Nederlanders dan een plek buiten de gevangenismuren, weet Hannie Riksen die als geestelijk verzorger de Nederlanders bezoekt.

,,In de Dominicaanse Republiek is het mogelijk om na de helft van je straf ‘vrij’ te komen. Conditional noemen ze dat. Dat mag alleen als er iemand garant voor je staat, met onderdak en werk bijvoorbeeld. Eens in de maand moet je je dan melden bij de rechtbank. Als Nederlander lukt je dat alleen als je iemand vindt die voor jou garant wil staan. Je betaalt je daar blauw voor. Vaak krijg je uiteindelijk geen hulp. Geen dak boven je hoofd, geen werk.”

Leven op straat is er heel gevaarlijk, zegt Hannie. “Ik ken iemand die na drie maanden terug ging naar de gevangenis, omdat het daar veiliger was.” In de Dominicaanse Republiek heb je twee soorten gevangenissen. De gevangenissen ‘oude stijl’ zie je veel in Argentinië en Brazilië.

Daarnaast heb je gevangenissen naar Europees model, de ‘Centros de Correccion’. Daar gaat het humaner aan toe. De cellen zijn kleiner, maar er hoeven ook minder gevangenen in: zo’n acht gedetineerden per ruimte. Ook worden er cursussen gegeven, van hoe je zeep maakt, een koelkast bouwt, kleding maakt. Je kunt ook kapper worden en Engels leren.

“In de oude gevangenissen zijn machtige gevangenen de baas en zorgen militairen voor bewaking.”

“Als geestelijk verzorger bezoek ik beide detentiecentra”, zegt Hannie, “maar in de oude gevangenissen ben ik altijd op mijn hoede. Rustig met iemand praten is moeilijk. In de beschikbare zalen schreeuwen gedetineerden. Er klinkt harde muziek uit de radio’s. Je hebt daar cellencomplexen met zestig mensen zónder bewaking. Onderling hebben ze geregeld wie het hoofd is van het complex en wie de woordvoerder is. De bewakers en de militairen staan buiten die complexen. Zij gaan in groepjes naar binnen om ’s avonds de deuren te sluiten.”

Ze gaat alleen naar binnen op de dagen dat ook ander bezoek mag komen. “Dan is het in het hele complex rustig. Want iedereen weet: als het mis gaat, moeten alle familieleden vertrekken. Er komt dan ook geen volgende bezoekdag meer. Dat willen ze dus voor geen goud.”

Hoe is het om als Nederlander daar vast te zitten? Lees meer over het leven in de cel in de Dominicaanse Republiek.

deel     deel

Spring naar toolbar